Και μετά τι θα γίνει; Οι εκλογές θα παρέλθουνε. Τα κόμματα θα πάρουνε τα ποσοστά τους, θα τα μετρήσουνε θα τα αξιολογήσουνε. Εμείς πλέον έχουμε αλλάξει συνήθειες. Δεν έχουμε εκείνες τις προσδοκίες που είχαμε κάποτε. Πλέον δεν περιμένουμε ότι κάποιος από αυτούς θα μας βοηθήσει. Αυτό που έχουμε να μάθουμε να κάνουμε είναι να προχωράμε μόνοι μας, να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας. Θα το μάθουμε κι ας αργήσουμε και λίγο. Κι όμως, έχουνε πολλά να γίνουνε ακόμα. Το θέμα είναι πότε και πως.
Θυμήθηκα τώρα το καλοκαίρι. Παλλαϊκό συλλαλητήριο για τη γούνα, υπόθεση όλων μας. Υπόθεση όλων μας, αλλά καθενός από τη σκοπιά τον δικών του συμφερόντων. Γιατί δεν μπορεί εγώ ο εργάτης να βλέπω τη γούνα σαν τον επιχειρηματία που δεν μου κολλάει ένσημα, δεν μου δίνει το βασικό μεροκάματα. Δεν μπορεί ο εργάτης να υπερασπιστεί τα δίκια αυτού που τον εκμεταλλεύεται. Πρέπει να υπερασπιστεί τα δικά του δίκια, το μεροκάματο, τα ασφαλιστικά του δικαιώματα, το οχτάωρο, το δικαίωμα στη δουλειά. Το αδεντικό μόνο τα κέρδη υπερασπίζεται. Μόνο γι αυτά έχει αγωνία.
Αλλά και οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι. Μόνο αν ο εργάτης έχει λεφτά θα έχουν κίνηση τα μαγαζιά σας. Μόνο τότε θα δείτε κι εσείς χαρούμενες μέρες. Μόνο τότε θα δει καλύτερες μέρες ο τόπος που τον πονάμε. Όσα και να μας τάξουν δεν θα τα δούμε ποτέ και το ξέρουμε. Το θέμα είναι να υπερσπιστούμε τα δίκια μας, να αγωνιστούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου