Και μετά;

Και μετά τι θα γίνει; Οι εκλογές θα παρέλθουνε. Τα κόμματα θα πάρουνε τα ποσοστά τους, θα τα μετρήσουνε θα τα αξιολογήσουνε. Εμείς πλέον έχουμε αλλάξει συνήθειες. Δεν έχουμε εκείνες τις προσδοκίες που είχαμε κάποτε. Πλέον δεν περιμένουμε ότι κάποιος από αυτούς θα μας βοηθήσει. Αυτό που έχουμε να μάθουμε να κάνουμε είναι να προχωράμε μόνοι μας, να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας. Θα το μάθουμε κι ας αργήσουμε και λίγο. Κι όμως, έχουνε πολλά να γίνουνε ακόμα. Το θέμα είναι πότε και πως.

Θυμήθηκα τώρα το καλοκαίρι. Παλλαϊκό συλλαλητήριο για τη γούνα, υπόθεση όλων μας. Υπόθεση όλων μας, αλλά καθενός από τη σκοπιά τον δικών του συμφερόντων. Γιατί δεν μπορεί εγώ ο εργάτης να βλέπω τη γούνα σαν τον επιχειρηματία που δεν μου κολλάει ένσημα, δεν μου δίνει το βασικό μεροκάματα. Δεν μπορεί ο εργάτης να υπερασπιστεί τα δίκια αυτού που τον εκμεταλλεύεται. Πρέπει να υπερασπιστεί τα δικά του δίκια, το μεροκάματο, τα ασφαλιστικά του δικαιώματα, το οχτάωρο, το δικαίωμα στη δουλειά. Το αδεντικό μόνο τα κέρδη υπερασπίζεται. Μόνο γι αυτά έχει αγωνία.

Αλλά και οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι. Μόνο αν ο εργάτης έχει λεφτά θα έχουν κίνηση τα μαγαζιά σας. Μόνο τότε θα δείτε κι εσείς χαρούμενες μέρες. Μόνο τότε θα δει καλύτερες μέρες ο τόπος που τον πονάμε. Όσα και να μας τάξουν δεν θα τα δούμε ποτέ και το ξέρουμε. Το θέμα είναι να υπερσπιστούμε τα δίκια μας, να αγωνιστούμε.

Εκλογές 4 Οκτώβρη 2009

Πρόωρες εκλογές λοιπόν. Ψιλοαναμενόμενο; Αν όχι τώρα μεσα στους επόμενους 6 μήνες θα γινότανε σίγουρα. Κατέρρευσε ο Καραμανλής, τον ρίξανε. Όχι. Πολύ απλά γνωρίζοντας καλά ο ίδιος ότι θα πρέπει να εφαρμοστούν νέα αντιλαϊκά μέτρα, θα ξεσπάσουν νέοι αγώνες, νέες κοινωνικές αντιστάσεις. Επομένως, πέρα από την εκλογή νέας κυβέρνησης, αυτές οι εκλογές έχουν το χαρακτήρα νομιμοποίησης των νέων αντιλαϊκών μέτρων, της νέας περιόδου λιτότητας, που θα εφαρμοστεί είτε με το ΠΑΣΟΚ είτε με τη ΝΔ στην κυβέρνηση. Επομένως, και η ψήφος στις κάλπες από την πλευρά του λαού, θα πρέπει να έχει στοιχεία άρνησης αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης, αλλά και σύγκρουσης με το μέλλον που μας ετοιμάζουν. Μια προοπτική αντιστάσεων, που θα εγγυάται ότι ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία δε θα πληρώσει την κρίση που δημιούργησε το σύστημα και η οικονομία του κέρδους και όζι των λαϊκών αναγκών. Την κρίση τη δημιούργησε το κεφάλαιο, να μην την πληρώσουν οι εργαζόμενοι μέσα από ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα. Δε θεωρώ σκόπιμο να γίνει πρόθεση στήριξης κάποιου ψηφοδελτίου μέσα από αυτό το blog, αλλά ας στηρίξει ο καθένας όποιο ψηφοδέλτιο εκτιμά ότι προωθεί αυτή την κατεύθυνση.
Τέλος, να καταγγείλουμε την απόφαση της διακομματικής επιτροπής, που έκοψε ακόμα και τον ελάχιστο τηλεοπτικό χρόνο που δικαιούταν τα "μικρά" κόμματα. Δηλαδή την υποχρεωτική προβολή από όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς 2 φορές ένα 5λεπτο τηλεοπτικό σποτ, μια μισάωρη τηλεοπτική συνέντευξη στην ΕΡΤ, και τηλεοπτική κάλυψη πάλι από την κρατική τηλεόραση της κεντρική προεκλογικής συγκέντρωσης κάθε κόμματος. Αυτά τα ελάχιστα, πλέον αποφάσισε η διακομματική επιτροπή να κοπούν και τηλεοπτικό χρόνο να πάρουν μόνο τα 6 κομματα που συμμετέχουν στο κοινοβούλιο ή στο ευρωκοινοβούλιο. Και προφανώς, αυτά ήταν και τα κόμματα που συμφώνησαν και πέρασαν αυτή τη ρύθμιση. Εδώ υπάρχει ένα σοβαρό θέμα κι ας περνάει στα ψιλά γράμματα. Φιμώνονται φωνές, από το κύριο μέσο που θα μπορούσαν να ακουστούν σε όλη σχεδόν τη χώρα. Είναι περιορισμός της δημοκρατίας. Προφανώς και γνωρίζαμε ότι η δημοκρατία αυτή τη στιγμή είναι δημοκρατία λίγων. Αλλά πλέον γίνεται τόσο ξεδιάντροπα που γίνεται ορατό ακόμα και στον τελευταίο. Το κακό είναι ότι συνηγόρισαν σε αυτή τη ρύθμιση κόμματα τα οποία υποτίθεται διεξάγουν αγώνα ενάντια στην περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών. Είναι θλιβερό, κόμματα όπως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνούν με τέτοιες ρυθμίσεις. Αυτό το γεγονός αποδεικνύει για ακόμη μια φορά και την αυταρχικότητα του συστήματος, αλλά και την υποταγή της κυρίαρχης αριστεράς στα πρόσκαιρα εκλογικά οφέλη.