Μια ιστορική αναδρομή στο ζήτημα της Παλαιστίνης

To κράτος του Ισραήλ
Οι ιμπεριαλιστές και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ ενισχύοντας το σιωνισμό και εκμεταλλευόμενοι τη δύσκολη θέση του Εβραϊκού λαού, δημιούργησαν ένα κράτος με ρόλο τοποτηρητή στην περιοχή.Οι Εβραίοι το 1947 ήλεγχαν μόλις το 7% της Παλαιστίνης, όταν άρχισαν να καταφτάνουν οι πρόσφυγες. Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε ήταν ο εποικισμός: οι Παλαιστίνιοι διώχνονταν με τη βία από τις εστίες τους τις οποίες καταλάμβαναν οι σιωνιστές. Ο ΟΗΕ απέδωσε το 60% των εδαφών της ιστορικής Παλαιστίνης στο Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι όπως ήταν φυσικό απέρριψαν το σχέδιο. Στον πόλεμο που ακολούθησε οι Ισραηλινοί, εξοπλισμένοι από τις ΗΠΑ, μετά από μεγάλες σφαγές, κατέλαβαν ακόμη μεγαλύτερο μέρος από αυτό που τους αποδόθηκε αρχικά. Έτσι ιδρύθηκε το 1948 το κράτος του Ισραήλ. Εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι πήραν το δρόμο της προσφυγιάς στις γειτονικές χώρες και δημιούργησαν τους προσφυγικούς καταυλισμούς, στους οποίους ζουν εώς σήμερα σε απόλυτη ένδεια. Η μέθοδος του εποικισμού δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ από το Ισραηλινό κράτος.

Ο Νασερισμός και ο Παναραβισμός
Οι επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή, είναι να δημιουργήσουν ένα στάτους κβο μόνιμης κυριαρχίας. Έρχονται έτσι σε αντιπαράθεση όχι μόνο με την ΕΣΣΔ αλλά και με τους Ευρωπαίους. Αιχμή του δόρατος είναι φυσικά το κράτος του Ισραήλ.Το 1952 ο Νάσερ ανατρέπει με τη βοήθεια του βασιλιά και των Άγγλων την φιλοαμερικανική κυβέρνηση. Το 1956 εθνικοποιεί τη διώρυγα του Σουέζ και αυξάνει το κύρος του στον Αραβικό κόσμο. Επίσης τα κόμματα Μπάαθ σε Συρία και Ιράκ αποκτούν αντιαμερικανικό προσανατολισμό. Έτσι δημιουργείται ο αστικός Παναραβισμός, που όπως θα αποδειχθεί έχει πολύ κοντά πόδια, απογοητεύοντας και την ΕΣΣΔ που πόνταρε πάνω του.

Ο πόλεμος των έξι ημερών
Το 1967 το Ισραήλ μέσα σε έξι ημέρες κατατροπώνει τους στρατούς της Αιγύπτου, της Συρίας και της Ιορδανίας και καταλαμβάνει τη χερσόνησο του Σινά, τα Υψίπεδα του Γκολάν και όλη την Παλαιστίνη. Ο Νασερισμός καταρρέει και όλες οι αραβικές αστικές τάξεις αποκτούν φιλοαμερικανικό προσανατολισμό. Το Νάσερ θα διαδεχθεί ο Σαντάτ, ο οποίος με την ανοχή των ΗΠΑ θα «ανακαταλάβει» το Σινά. Ο πόλεμος των έξι ημερών έδειξε στους λαούς της περιοχής και ειδικά στους Παλαιστίνιους ότι πρέπει να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις.

Η εμφάνιση της Αριστεράς
Η άνοδος της Αριστεράς στην περιοχή θα συνδεθεί άμεσα με το παλαιστινιακό εθνικό-απελευθερωτικό κίνημα. Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) θα ιδρυθεί το 1964, σαν ένα πλατύ μέτωπο που συνένωνε όλες τις απελευθερωτικές οργανώσεις. Μέσα στην PLO σημαντικότερες οργανώσεις ήταν η πιο μετριοπαθής Φατάχ (=Νίκη) του Αραφάτ, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) του Χαμπάς και το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (DFLP).Η PLO σύντομα ανέπτυξε το αντάρτικο κίνημα μέσα και έξω από το Ισραήλ έχοντας σα βάση στήριξης τους προσφυγικούς καταυλισμούς στις αραβικές χώρες. Η εθνική αλλά και κοινωνική βάση του κινήματος θα αποτελέσουν πρότυπο για όλη την περιοχή, και θα τρομοκρατήσουν όχι μόνο το Ισραήλ αλλά και τις αραβικές κυβερνήσεις και τους ισλαμιστές. Παρά τις αυταπάτες που έσπειραν ΕΣΣΔ και Φατάχ για το ρόλο των αραβικών καθεστώτων, αυτά είναι που θα κάνουν τη «βρώμικη δουλειά».Αρχικά η PLO δεν αναγνώριζε το κράτος του Ισραήλ, πάλευε να πάψει η κατοχή και να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους. Βασικός στόχος ήταν η δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στα όρια της ιστορικής Παλαιστίνης.

Το χτύπημα του κινήματος
Η πρώτη φάση του δράματος θα παιχτεί στην Ιορδανία, όπου η αυτόνομη οργάνωση των Παλαιστίνιων υπό την PLO και το κοινωνικό της αντίκτυπο αποτελούσε πρόκληση για το βασιλιά Χουσεΐν. Το Μαύρο Σεπτέμβρη του 1970 Ιορδανικός στρατός χτυπάει και σφάζει τους Παλαιστίνιους, που μετά από αιματηρό αγώνα καταφέρνουν να διαφύγουν στο Λίβανο. Ο Συριακός στρατός, παρά τις φρούδες ελπίδες της Φατάχ, εισβάλλει και το 1976 στο προσφυγικό στρατόπεδο του Τελ Αλ Ζαατάρ σκοτώνει 2.000 Παλαιστίνιους. Παλαιστίνιοι και Λιβανέζοι αντάρτες μάχονται από κοινού. Ακολουθεί η εισβολή του Ισραηλινού στρατού το 1982 στο Λίβανο, που καταδιώκει τους Παλαιστίνιους ως τη Βηρυτό. Παρά τη διάθεση των ανταρτών να πολεμήσουν ως το τέλος, ο Αραφάτ θα παραδώσει τα όπλα. Ο Λαϊκός στρατός αφοπλίζεται και μεταφέρεται με πλοία, ενώ η Φατάχ καταφεύγει στην Τύνιδα.

Η Αριστερή Πτέρυγα της PLO
Το PFLP ιδρύθηκε το 1967 από το Χαμπάς (1926-2008), ηγετική μορφή του κινήματος. Γρήγορα προσανατολίστηκε στον μαρξισμό-λενινισμό, και αντιτάχθηκε στη λογική των διαπραγματεύσεων.Διατήρησε τους αρχικούς στόχους της PLO, καταγγέλλοντας το σχέδιο των δέκα σημείων του ’74 και τη συνθήκη του Καμπ Ντέιβιντ το ’79, σαν υποχωρήσεις. Μαζί με το DFLP (που δήλωνε μαοϊκό) σχημάτισαν το ’77 το Απορριπτικό Μέτωπο, σαν αντιπολίτευση μέσα στην PLO. Προσπάθησε να καταδείξει το ρόλο των αραβικών καθεστώτων και να μπολιάσει το κίνημα με κοινωνικές ιδέες, να ανοίξει το ζήτημα της γυναίκας και τα δικαιώματα των θρησκευτικών μειονοτήτων. Οραματιζόταν μια υπερεθνική σοσιαλιστική Αραβία. Μετά το ’82 ακολούθησε ανεξάρτητη πορεία. Σήμερα έχει κυρίως έρεισμα στην περιοχή της Ραμάλα. Συνεχίζει να μάχεται με το όπλο στο χέρι τον κατακτητή. Η παγκόσμια όμως οπισθοχώρηση της Αριστεράς έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μείωση της επιρροής του.

Το Ισλάμ
Ο ισλαμικός παράγοντας, ιδιαίτερα οι κυβερνήσεις, ήταν ανέκαθεν ο πιο δουλικός στον ιμπεριαλισμό, εκφράζοντας τα φεουδαρχικά συμφέροντα. Αρχικά, οι ισλαμιστικές οργανώσεις ήταν ενάντια στο ένοπλο κίνημα και διακύρησσαν την «παθητική αντίσταση». Συχνά ΗΠΑ και Ισραήλ τις χρηματοδοτούσαν για να δράσουν ενάντια στην Αριστερά (πχ οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» συμμετείχαν στην επίθεση ενάντια στους Παλαιστινίους αντάρτες στο Λίβανο). Οι ΗΠΑ στην προσπάθειά τους να διαμορφώσουν νέες συμμαχίες με τα αραβικά καθεστώτα στην περιοχή, άφησαν τους ισλαμιστές «στην τύχη τους». Έτσι διάφορες φεουδαρχικές-ισλαμικές δυνάμεις, που πετάχτηκαν έξω από το παιχνίδι, αρχίζουν να δυσαρεστούνται και να στρέφονται ενάντια στο παλιό τους αφεντικό. Ενδεικτική είναι η Ιρανική Επανάσταση του ’79, η πρώτη «νικηφόρα» επανάσταση του αιώνα που δεν καθοδηγείται από την Αριστερά.

1987 Η πρώτη Ιντιφάντα:
Παρά τη συνθηκολόγηση της Φατάχ, ο παλαιστινιακός λαός, που στενάζει κάτω από την κατοχή, θα συνεχίσει την αντίσταση. Με αφορμή την δολοφονία Παλαιστινίων εργατών από ισραηλινό όχημα, ξεσπούν ταραχές σε όλα τα κατεχόμενα, που παίρνουν τη μορφή εξέγερσης. Είναι η αρχή της πρώτης Ιντιφάντα (’87-‘93), που με μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις θα συγκλονίσουν τα κατεχόμενα. Χαρακτηριστικός είναι ο πετροπόλεμος των νεαρών Παλαιστινίων ενάντια στα τανκς. Η Ιντιφάντα αγκαλιάζει κυρίως τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού. Η Φατάχ θα αιφνιδιαστεί και θα χάσει τον έλεγχο, καθώς νέες δυνάμεις εμφανίζονται…

Το ριζοσπαστικό Ισλάμ
Το κενό που άφησε η αποτυχία του Νασερισμού και της Αριστεράς να δώσουν λύση στα προβλήματα των μαζών ήρθε να καλύψει ένα νέο φαινόμενο, το ριζοσπαστικό Ισλάμ. Ξεκινώντας από αντισιωνιστικές και αντιαμερικάνικες θέσεις, αλλά και προσεγγίζοντας φτωχά στρώματα με τη γραμμή της «μουσουλμανικής κοινωνικής αλληλεγγύης» σιγά-σιγά πήραν μαζικά χαρακτηριστικά, γειώθηκαν με τον αγώνα των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και ήρθαν σε ρήξη με τις τοπικές κυβερνήσεις.Το 1987 ιδρύεται η Χαμάς (Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης) και η Ισλαμική Τζιχάντ. Η Χαμάς προέρχεται από τους Παλαιστίνιους Αδελφούς Μουσουλμάνους, τους οποίους αρχικά χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε το Ισραήλ για να διεβμολίσει την Αριστερά, αλλά βγήκαν εκτός ελέγχου. Η Χαμάς δηλώνει ότι δεν υπάρχει λύση για το παλαιστινιακό ζήτημα έξω από τη Τζιχάντ, και παλεύει για Ισλαμικό παλαιστινιακό κράτος. Με τα χρόνια ανέπτυξε ένα «κράτος πρόνοιας», με νοσοκομεία, σχολεία κρυφά από το στρατό και δελτία τροφίμων. Η άρνησή της να συμμορφωθεί με τους όρους της «διεθνούς κοινότητας» και η συμμετοχή της στις μάχες της έδωσαν μεγάλο λαϊκό έρεισμα.

Όσλο: η οριστική συνθηκολόγηση
Επειδή η εξέγερση είναι εκτός ελέγχου, το Ισραήλ με υποδείξεις των ΗΠΑ αποφασίζει να χρησιμοποιήσει την PLO και με μια ιστορική στροφή αλλάζει τη στάση του και αρχίζει να προσεγγίζει τον Αραφάτ. Στόχος είναι να δοθεί μια υποτυπώδης διοίκηση στην PLO, με αντάλλαγμα την οριστική συνθηκολόγηση. Το 1988 ο Αραφάτ αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ.Σε μια σειρά συμφωνιών η PLO ξεπουλά οριστικά το κίνημα, με την ειρηνευτική διαδικασία του Όσλο (’91-‘93). Οι δυτικοί το μόνο που παραχωρούν στους Παλαιστίνιους είναι η Παλαιστινιακή Αρχή (Π.Α.), που καλύπτει μόνο το 22% της ιστορικής Παλαιστίνης. Οι Παλαιστίνιοι το μόνο που έχουν είναι μια «συμβουλευτική αντιπροσώπευση», χωρίς στρατό, εναέριο χώρο ή σύνορα, ενώ το κράτος του Ισραήλ διατηρεί κάθε δικαίωμα στην περιοχή. Για παράδειγμα, οι δρόμοι (!) που έχτισαν οι Ισραηλινοί μέσα στην ΠΑ θεωρούνταν ιδιοκτησία του ισραηλινού κράτους με ό, τι αυτό συνεπάγονταν. Οι εποικισμένες περιοχές αποδίδονται στο Ισραήλ. Η Ιντιφάντα θάβεται, μαζί όμως και η εμπιστοσύνη των Παλαιστίνιων στην Φατάχ.Ισραήλ και ΗΠΑ αρχίζουν να χρηματοδοτούν την ΠΑ, κυρίως την αστυνομία που αναλαμβάνει κατασταλτικό ρόλο. Αυτό δημιουργεί ένα βολεμένο προνομιούχο στρώμα. Πολύ συχνά, η ΠΑ συλλαμβάνει και εκτελεί αριστερούς ή ισλαμιστές ή απλά αγωνιστές που στρέφονται ενάντια στους Ισραηλινούς. Η Αριστερά και οι ισλαμιστές θα καταγγείλουν το Όσλο, θα μποϋκοτάρουν την ΠΑ και θα συνεχίσουν τις επιθέσεις εναντίων Ισραηλινών στόχων.Ο ιστορικός συμβιβασμός του Όσλο και η «καλοπέραση» της ΠΑ, σε συνδυασμό με την ένδεια του παλαιστινιακού πληθυσμού δημιουργούν τις συνθήκες για την άνοδο των δυνάμεων εκείνων που θέτουν το ζήτημα της συνέχισης του αγώνα.

2000 Η δεύτερη Ιντιφάντα:
Τίποτα δεν έχει βελτιωθεί από το Όσλο. Οι έποικοι αυξάνονται (350.000 στη Δυτική Όχθη), η ΠΑ «ελέγχει» μόνο το 7% της ιστορικής Παλαιστίνης. Όλες οι οικονομικές συναλλαγές ελέγχονται από το κράτος του Ισραήλ.Ο Σαρόν (πρωθυπουργός του Ισραήλ) επισκέπτεται προκλητικά το τέμενος του Αλ Ακσα, από τους ιερότερους χώρους των μουσουλμάνων, όπου απαγορεύεται η είσοδος σε αλλόθρησκους. Αμέσως ξεσπούν διαδηλώσεις, και η ισραηλινή αστυνομία ανοίγει πυρ σκοτώνοντας επτά Παλαιστίνιους, πυροδοτώντας την δεύτερη Ιντιφάντα (του Αλ Άκσα). Η εξέγερση απλώνεται και μέσα στο Ισραήλ. Ξεσπά αμέσως Γενική Απεργία, τεράστιες διαδηλώσεις και επιθέσεις σε στρατιωτικούς στόχους. Ο Πέρες δηλώνει: «γιατί μας ρίχνουν πέτρες και μας αναγκάζουν να ρίχνουμε πυραύλους;»Οι ισλαμιστές χρησιμοποιούν αρχικά μορφές πάλης όπως οι καμικάζι αυτοκτονίας, σε μια λογική «μαχητικής διαπραγμάτευσης» με τους ιμπεριαλιστές: αντιλαμβάνονται τα μέλη τους σα διαπραγματευτικά μέσα, αφού κανένας καμικάζι δε γύρισε ποτέ να ελέγξει αν δικαιώθηκε η θυσία του… Όσο όμως ο λαός συμμετείχε μαζικά στον αγώνα, ο χαρακτήρας τους αλλάζει, και η δράση τους αρχίζει να παίρνει μαζικά χαρακτηριστικά.Το 2000 οι αντάρτες της Χεζμπολά νικούν και διώχνουν τον κατοχικό στρατό από το νότιο Λίβανο.

2001:
Ελικόπτερο σκοτώνει τον Αμπού Αλί Μουσταφά, ηγέτη του PFLP.
2002:
Η Φατάχ υπογράφει εκεχειρία, όμως η Χαμάς ,η Ισλαμική Τζιχάντ και οι Ταξιαρχίες των Μαρτύρων του Αλ Ακσά (μια ένοπλη μερίδα της Φατάχ), συνεχίζουν τις επιθέσεις (όπως και η Αριστερά) και αναλαμβάνουν τα ινία της αντίστασης. Οι οργανώσεις αυτές αποκτούν ολοένα και πιο μαζικά χαρακτηριστικά και λαϊκό έρεισμα.Σε μια αποτρόπαια πράξη βίας, ο στρατός κυριολεκτικά ισοπεδώνει την Τζενίν.
2003:
Οι δυτικοί προτείνουν τον Οδικό Χάρτη (νέο «ειρηνευτικό σχέδιο»), και ενισχύουν την παλαιστινιακή αστυνομία, σε μία προσπάθεια να απομονώσουν την Ιντιφάντα και τις δυνάμεις που τη στηρίζουν. Η ΠΑ απαγορεύει της επιθέσεις και εξαπολύει νέο κύμα καταστολής, με πρωταγωνιστή τον Αμπάς.Αρχίζει να κτίζεται το Τείχος, που αποκλείει από παντού τις αμιγώς παλαιστινιακές περιοχές, αρπάζει κι άλλο έδαφος, και επιδεινώνει την καταστολή, αφού για να πας στο σχολείο ή τη δουλειά σου πρέπει να πάρεις άδεια από το στρατό.Ισλαμιστές και Αριστερά καταγγέλλουν τον Οδικό Χάρτη και την κατασκευή του Τείχους.
2004:
Για να εκτονώσει την κατάσταση, ο Σαρόν αποσύρει τους επικούς και το στρατό από τη Γάζα.
2005:
Θάνατος του Αραφάτ. Εκλέγεται πρόεδρος ο Αμπάς, ο οποίος εντείνει τις συλλήψεις. Η Ιντιφάντα ατονεί, αλλά η Χαμάς κερδίζει σε πολλές τοπικές εκλογές. Ιδιαίτερα δυνατή είναι στη Γάζα.
2006:
Η Χεζμπολά νικάει στον πόλεμο του Λιβάνου το στρατό του Ισραήλ. Η Χαμάς κερδίζει τις εκλογές της ΠΑ. ΗΠΑ-ΕΕ-Ισραήλ αποσύρουν τη χρηματοδότηση της ΠΑ και ενισχύουν τη Φατάχ με χρήματα και όπλα. Αρχίζει ο αποκλεισμός της Γάζας. Η κυβέρνηση Χαμάς αποδέχεται τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του ’67, αλλά οι δυτικοί θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση.
2007:H Φατάχ ζητά πρόωρες εκλογές αλλά η Χαμάς, όπως δικαιούται, αρνείται. Η Φατάχ κάνει πραξικόπημα, ανατρέπει την κυβέρνηση και θέτει εκτός νόμου τη Χαμάς. 41 βουλευτές της Χαμάς φυλακίζονται. Η Χαμάς όμως θα κρατήσει τον έλεγχο της Γάζας.Σε μία εντυπωσιακή επιχείρηση, αντάρτες ανατινάζουν το τείχος στα σύνορα με την Αίγυπτο και καταφέρνουν να ανεφοδιάσουν τη Γάζα.

***το κείμενο αυτό μοιράστηκε απο τις αγωνιστικές κινήσεις στην εκδήλωση που πραγματοποίησαν στις 24/1 στο πολυτεχνείο του ΑΠΘ

Παλαιστίνη: γη της επαγγελίας κάποτε, γη της φωτιάς και του σιδήρου

Όλες τις μέρες των γιορτών, όλοι μας γίναμε μάρτυρες σκληρών δολοφονικών επιθέσεων στη λωρίδα της Γάζας. Ένας ακόμα γύρος στρατιωτικών επιχειρήσεων μέσα στα σπίτια και στα ερείπια του πιο βασανισμένου λαού του τελευταίου αιώνα, του λαού της Παλαιστίνης. Οι Παλαιστίνιοι 60 χρόνια δεν έχουν πατρίδα βρίσκονται υπό ισραηλινή κατοχή, μέσα στον ίδιο τους τον τόπο. Δικαίως λοιπόν μάχονται, μάχονται για να γίνουν αφέντες στον τόπο τους, όπως έχει παλέψει και ο ελληνικός λαός όταν βρέθηκε σε συνθήκες ξένης κατοχής και στο πρόσφατο παράδειγμα της Γερμανο- Ιταλο- Βουλγαρικής κατοχής, αλλά και κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Ο αγώνας του λαού της Παλαιστίνης είναι λοιπόν ένας δίκαιως αγώνας, ενάντια σε μία από τις πιο σκληρές πολεμικές μηχανές του πλανήτη, η οποία στηρίζεται από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Άλλωστε, ήταν οι ΗΠΑ αυτές που τοποθέτησαν το κράτος του Ισραήλ στη συγκεκριμένη περιοχή, ήταν οι ΗΠΑ αυτές που εξόπλισαν και συνεχίζουν να εξοπλίζουν και να τροφοδοτούν το Ισραήλ, με στόχο να έχουν πάντα έναν ισχυρό σύμμαχο στην περιοχή που θα αποτελεί και το χωροφύλακα απέναντι στα αραβικά έθνη.
Ταυτόχρονα ζούμε και ένα θέατρο του παραλόγου τον τελευταίο καιρό. Όλοι οι ηγέτες του κόσμου και οι πολιτικοί αρχηγοί, βιάστικαν να ρίξουν τις ευθύνες στη Χαμάς, σαν τρομοκρατική οργάνωση. Θεωρούν ακραία αλλά δικαιολογημένη την αντίδραση του Ισραήλ και καλούν άλλη μια φορά σε κατάπαυση του πυρός και συνθηκολόγηση, εννοείται προς όφελος του Ισραήλ. Γιατί όταν ένας λαός βρίσκεται σε στρατιωτική και πολιτική κατοχή, δεν μπορεί να διαπραγματευτεί με το δυνάστη του. Γιατί ένας λαός δεν μπορεί να ζητάει από το αφεντικό του να μην είναι τόσο σκληρός. Οι λαοί του κόσμου, όμως, έχουν κάθε δικαίωμα να αποφασίζουν για τις τύχες τους. Έχουν κάθε δικαίωμα να διαφεντεύουν τον τόπο τους, να είναι πραγματικά ανεξέρτητοι. Και οι ιστορία έχει διδάξει ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τα όπλα. Χωρίς ρουκέτες και τυφλά χτυπήματα καμικάζι, αλλά με αυτά τα παλικάρια μπροστάρηδες στον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, στο δρόμο που χάραξε στη χώρα μας ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ. Όχι με υποταγή, χωρίς διαπραγματεύσεις με τους καταπιεστές.
Και η Ελληνική κυβέρνηση δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Όταν ανοίγει τα λιμάνια για να φτάσει ο οπλισμός που παραγγέλνει το Ισραήλ από τις ΗΠΑ. Όταν έκανε στρατιωτικά γυμνάσια μαζί με Ισραηλινές δυνάμεις το καλοκαίρι στην Κρήτη. Όταν αγοράζει δακρυγόνα από το Ισραήλ, δεν μας πείθει με κροκοδείλια δάκρυα και εικονικές καταδίκες.
Δρόμος και καθήκον δικό μας είναι να είμαστε στο πλευρό όσων αγωνίζονται για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Να κάνουμε την υπόθεσή τους και δική μας. Συγκροτώντας αντιπολεμικό- αντιιμπεριαλιστικό κίνημα όλου του λαού. Τώρα, που βλέπουμε να πυκνώνουν οι ένοπλες συρράξεις. Τώρα που οι αντιθέσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, έχουν απομακρύνει για τα καλά από τα μυαλά τους μύθους περί παγκοσμιοποίηση. Τώρα που ανάβει η κόντρα μεταξύ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και Ρωσίας σε Ουκρανία και Γεωργία. Τώρα που οι Αμερικανοί καλοβλέπουν το προχώρημα των σχεδίων τους στη Μ. Ανατολή και τα Βαλκάνια και στρώνουν το χαλί σε μια γενικευμένη πολεμική σύρραξη. Αλλά, και τώρα που οι λαοί αντιστέκονται, όπως οι ηρωϊκοί λαοί του Ιράκ και της Παλαιστίνης, στην Λ. Αμερική, στην Ασία. Αυτή τη στιγμή και εμείς να συγκροτήσουμε αντιπολεμικό κίνημα.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 21:00 :δολοφονείται στα Εξάρχεια ο 15χρονος ΑλέξανδροςΓρηγορόπουλος από σφαίρα ειδικού φρουρού..Η είδηση μεταδίδεται αστραπιαία σε όλη την Ελλάδα. Κόσμος οργισμένος, κυρίως νεολαία, κατεβαίνει,αυθόρμητα, στο δρόμο. Οι δρόμοι της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης αλλά καιπολλών άλλων πόλεων σε ολόκληρη τη χώρα γεμίζουν από ανθρώπους πουεξωτερικεύουν την οργή τους με όποιο τρόπο νοιώθει ο καθένας. Κλαίγοντας, φωνάζοντας, καταστρέφοντας, καίγοντας. Το σκηνικό συνεχίζεται όλη τηνύχτα…7 ΔΕΚΕΜΒΡΗ : Έχοντας τελειώσει μια επεισοδιακή νύχτα η αυθόρμητη οργήδίνει σιγά-σιγά τη θέση της στην συνειδητοποίηση για αγώνα. Σε Αθήνα,Θεσσαλονίκη, Πάτρα και άλλες πόλεις έχουν προγραμματιστεί πορείες. Ησυμμετοχή του κόσμου, σχετικά μικρή, πολύ μεγάλη όμως αν αναλογιστείκανείς το πόσο μπόρεσαν να προπαγανδιστούν οι πορείες αυτές ( κυρίωςτηλεφωνικά ) αλλά και το κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται απόκυβέρνηση, ΜΜΕ, κτλ. Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία ενός μικρού παιδιού από σφαίρα αστυνομικού, η αστυνομία δείχνει για άλλη μια φορά το σκληρό καιαπάνθρωπο πρόσωπο της. Οι πορείες καταστέλονται άγρια με κάθε τρόπο(ξύλο, χημικά). Παρ΄όλα αυτά ο κόσμος πλέον έχει ξεκάθαρο στο μυαλό τουτο τι θέλει και το γιατί κατεβαίνει στο δρόμο. Η βία της αστυνομίας δεντον τρομοκρατεί, αντίθετα τον πείθει ακόμα περισσότερο ότι πρέπει νααγωνιστεί. Ότι δεν του αξίζει η ζωή που ζει και θα κερδίσει αυτά που τουαναλογούν μόνο μέσα από συλλογικούς αγώνες…8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ : Από το πρωί είναι ορατό ότι η Δευτέρα θα είναι άλλη μιαεπεισοδιακή μέρα, η τρίτη κατά σειρά μετά τη δολοφονία. Είναι η πρώτημέρα που θα λειτουργήσουν τα σχολεία. Από την πρώτη στιγμή φαίνεται ότιοι μαθητές είναι συγκλονισμένοι και οργισμένοι από το θάνατο του Αλέξη.Χιλιάδες από αυτούς, σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας αφήνουν τασχολεία και κατεβαίνουν στο δρόμο. Παράλληλα κάνουν την εμφάνιση τους και οι πρώτες καταλήψεις κυρίως σε σχολεία και σε μικρότερη κλίμακα σεπανεπιστήμια καθώς η κατάσταση εκεί είναι κάπως διαφορετική, αφού οιτρομοκράτες, όποιοι και αν είναι αυτοί, κάνουν καλά τη δουλειά τους, και έτσι οι φοιτητέςδεν κατεβαίνουν στις σχολές τους φοβούμενοι επεισόδια. Κάποιοι φοιτητέςανεπηρέαστοι από το γενικό κλίμα τρομοκρατίας συνεχίζουν τον αγώνα μεδιάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, στη Θεσσαλονίκη γίνεται κατάληψη τουκτιρίου που στεγάζεται ο δικηγορικός σύλλογος με σκοπό να χρησιμοποιηθείσαν κέντρο αντιπληροφόρησης αλλά και οργάνωσης του αγώνα. Για το απόγευμα της ίδιας μέρας σε πολλές πόλεις της χώρας έχουν προγραμματιστεί πορείεςστις οποίες η συμμετοχή του κόσμου είναι τεράστια! Ο κόσμος έχει σπάσειπλέον τον τρόμο και κατεβαίνει στο δρόμο κατά χιλιάδες! Η κυβέρνησηβλέποντας ότι οι αντιδράσεις γενικεύονται και πέρα από τη νεολαίααγγίζουν και άλλα κομμάτια της κοινωνίας (εργαζόμενους, μετανάστες κ.α.)χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά ένα από τα όπλα του συστήματος, τηνκρατική καταστολή. Η αστυνομία προσπαθεί με κάθε τρόπο να σταματήσει τους διαδηλωτές οι οποίοι όμως είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώναμέχρι τέλους…9 ΔΕΚΕΜΒΡΗ : Ημέρα της κηδείας του Αλέξη.. Η αστυνομία συνεχίζοντας τηντακτική των τελευταίων ημερών δεν διστάζει να ¨χτυπήσει¨ και τον κόσμοπου βρίσκεται στην κηδεία. Παράλληλα σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, εκτόςτης Αθήνας, γίνονται πορείες με τεράστια συμμετοχή του κόσμου, ενώταυτόχρονα οι καταλήψεις στα σχολεία αλλά και σε πολλές σχολέςπληθαίνουν. Πλέον και οι φοιτητές φαίνονται αποφασισμένοι να μπουνδυναμικά στον αγώνα και μέσα από συλλογικές διαδικασίες (γενικέςσυνελεύσεις, καταλήψεις) να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους στηνεκπαίδευση αλλά και άλλα πιο γενικά…10 ΔΕΚΕΜΒΡΗ : Άλλη μια μέρα που το κλίμα δεν μοιάζει να εκτονώνεται καθώς έχει προγραμματιστεί από ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ 24ωρη απεργία στην οποίασυμμετέχει πολύ μεγάλος αριθμός εργαζομένων. Παρ΄όλο που η ηγεσία τηςΓΣΕΕ έχει πάρει απόφαση να μην γίνει πορεία πάρα μόνο συγκέντρωση σεΑθήνα και Θεσσαλονίκη (¨υπό τον φόβο επεισοδίων¨) η διάθεση του κόσμουπου κατεβαίνει στο δρόμο είναι διαφορετική, και έτσι πορείες γίνονταικανονικά και μάλιστα είναι πολύ μαζικές. Πορείες στις οποίεςεπαναλαμβάνεται το γνωστό σκηνικό των τελευταίων ημερών, με τα δακρυγόνακαι το ξύλο από την αστυνομία, η οποία για άλλη μια φορά προσπαθεί νατρομοκρατήσει…Τις επόμενες μέρες οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται. Στη Θεσσαλονίκηπαίρνονται πρωτοβουλίες από φοιτητικούς συλλόγους αλλά και άλλους φορείςκαι πραγματοποιούνται πορείες σε γειτονιές της πόλης για να ανοιχτεί τοζήτημα της συνέχισης του αγώνα και στον κόσμο που κατοικεί σε περιοχέςέξω από το κέντρο…Ο καιρός περνάει και σιγά-σιγά δυστυχώς το κλίμα όπως είναι φυσικόαρχίζει να γίνεται όλο και πιο υποτονικό. Μέχρι τέλη Δεκεμβρίου ο αγώναςσυνεχίζεται κυρίως από τη σπουδάζουσα νεολαία. Σε πάρα πολλές σχολές σεολόκληρη τη χώρα γίνονται μαζικότατες γενικές συνελεύσεις και παίρνονταιαποφάσεις για καταλήψεις και διαδηλώσεις και έτσι το πανεπιστήμιο γίνεται το κέντρο του αγώνα. Ενός αγώνα που αρχίζει να παίρνει πλέον περισσότεροπολιτικά χαρακτηριστικά. Στις πορείες που γίνονται ακούγονται συνθήματαγια δωρεάν παιδεία, το άσυλο αλλά και για αυξήσεις στους μισθούς, τοασφαλιστικό καθώς υπάρχει συμμετοχή και από μεγάλο αριθμό εργαζομένων και άλλων κομματιών της κοινωνίας…Αναμφίβολα αυτή η περίοδος ήταν μια από τις πιο ταραγμένες τηςμεταπολίτευσης και αυτό που κυρίως πέτυχε σαν νίκη το κίνημα του Δεκέμβρη ήταν να δημιουργήσει μια νέα γενιά αγωνιστών και να κάνει πολύ κόσμο ναξαναπιστέψει στην δύναμη του συλλογικού αγώνα…Λίγα Λόγια Για Την Καταστολή…Όπως είναι φανερό από τα παραπάνω το σύστημα προσπάθησε να καταστείλει το κίνημα του Δεκέμβρη με την αστυνομική βία (χημικά, συλλήψεις). Παρ΄όλααυτά υπάρχει και άλλο πρόσωπο της καταστολής. ¨Αγανακτισμένοι πολίτες¨που στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ήταν ακροδεξιοί και ασφαλίτες έκαναν την εμφάνιση τους στην Πάτρα κυρίως αλλά και σε άλλες πόλεις (Θεσσαλονίκη,Κομοτηνή) και με ξύλα, λοστούς, μαχαίρια και άλλα όπλα προσπάθησαν νατρομοκρατήσουν. Το μήνυμα που έστειλε όμως ο κόσμος που βρέθηκε στουςδρόμους ήταν ξεκάθαρο: τώρα πια δεν μας σταματάει τίποτα… ΕΙΤΕ ΜΕΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΕΙΤΕ ΜΕ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!!Και Τώρα Τι;;Το 2009 ξεκίνησε περίπου όπως τελείωσε το 2008…9/1: 18 χρόνια μετά τη δολοφονία Τεμπονέρα (09-01-1991) γίνονται πορείεςσε Αθήνα, Θεσσαλονίκη με μεγάλη συμμετοχή κόσμου…18/1: Λάρισα… πορεία αλληλεγγύης για τους συλληφθέντες τουΔεκέμβρη…Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ!!!.... Ν.Τ. 22/01/2009

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Στις 6 Δεκεμβρίου στην περιοχή των Εξαρχείων ένας ειδικός φρουρός εκτέλεσε εν ψυχρώ ένα 15χρονο απλό πολίτη. Το αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας ήταν μια μαζική αντίδραση από τον απλό κόσμο, ανεξαρτήτως κοινωνικής ομάδας. Αυτή η αντίδραση παρουσιάστηκε με δύο διαφορετικές μορφές ,είτε με ειρηνικές διαδηλώσεις, είτε με έναν πιο βίαιο τρόπο (συμπλοκές με ματ, καταστροφές καταστημάτων , κ.λπ) από τους επονομαζόμενους κουκουλοφόρους. Στην πρώτη περίπτωση δεν υπάρχει τίποτα προς περαιτέρω ανάλυση , αφού πρόκειται για μια υγιείς και αναμενόμενη αντίδραση που κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος επικροτεί. Αντίθετα στη δεύτερη περίπτωση, που αντίστοιχα κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος κατακρίνει, έχει ενδιαφέρον (είναι επιτακτική ανάγκη για εμένα) να προσπαθήσουμε να βρούμε από που πηγάζει αυτή η τυφλή βία και για πιο λόγο αυτοί οι άνθρωποι αποφάσισαν να αντιδράσουν με αυτό τον τρόπο.

Κατ ’αρχήν μέσα από τη συνεχή προβολή του θέματος από τα ΜΜΕ όλοι διαπιστώσαμε πως υπήρξε μια πρωτοφανής συμμετοχή-συσπείρωση του κόσμου ο οποίος βγήκε στο δρόμο με αφορμή αυτήν τη δολοφονία για να φωνάξει και να αντιδράσει στη γενικότερη κρίση που υπάρχει στη κοινωνία. Αντίστοιχα όμως πρωτοφανή ήταν και η συμμετοχή στα επεισόδια από τους κουκουλοφόρους. Στην Ελλάδα δυστυχώς κουκουλοφόροι πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, παρόλα αυτά επειδή δεν είναι δυνατόν μέσα σε μια μέρα όλη η χώρα να γέμισε κουκουλοφόρους γίνετε εύκολα αντιληπτό πως αυτή τη φορά δεν ήταν απλά οι γνωστοί – άγνωστοι που βρήκαν την ευκαιρία να τα σπάσουν και δεν την άφησαν να πάει χαμένη. Άρα υπάρχουν άνθρωποι που κάτι τους ώθησε να συμμετέχουν στα επεισόδια για πρώτη φορά.

Ο κυριότερος λόγος είναι η οργή, που συσσωρεύεται μέσα στους νέους από πολύ μικρή ηλικία. Ένα σύστημα που σου κλείνει τις πόρτες και εσύ βλέπεις τα όνειρα σου να καταρρέουν και τις ελπίδες σου για μια αξιοπρεπή και αυτόνομη ζωή να αποδεικνύονται φρούδες. Σπουδάζεις για να καταλήξεις στη καλύτερη των περιπτώσεων ανασφάλιστος, με μια δουλειά των 600 ευρώ, που δεν είναι αρκετή όχι για να ¨ζήσεις¨ αλλά για να επιβιώσεις. Όλα αυτά αν καταφέρεις να τελειώσεις τη σχολή σου καθώς ακόμα και στα πανεπιστήμια παιδιά που δεν έχουν την οικονομική υποστήριξη από τους γονείς τους, δεν έχουν και τις ίδιες πιθανότητες αποφοίτησης αφού θα είναι αναγκασμένοι να αγοράζουν τα βιβλία μόνοι, να δουλεύουν για τα προσωπικά τους έξοδα και παρόλα αυτά να παρακολουθούν τα μαθήματα και να βρίσκουν χρόνο να διαβάσουν. Με άλλα λόγια μια ζωή με χλωμό παρόν και μαύρο μέλλον.

Βέβαια όλα αυτά αν καταφέρεις να μπεις σε κάποια σχολή , γιατί υπάρχουν και άλλα παιδιά που δεν πέτυχαν στις εξετάσεις και αντιμετωπίζονται ως μαύρα πρόβατα σε μια άκρως ρατσιστική κοινωνία, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους δείξει ότι δεν έχουν θέση σε αυτή. Άνεργοι ή με μια δουλειά που δεν αρκεί, αναγκασμένοι να ζουν με τους γονείς τους και καταδικασμένοι να μη μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν δικαίωμα σε μια φυσιολογική ζωή, αφού κανείς δε τους ακούει.

Σε σύγκρουση με όλα τα παραπάνω, υπάρχει ένα κράτος που μειώνει συνεχώς τις δαπάνες για την παιδεία, μειώνει συντάξεις, αρνείται επιδόματα και αυξάνει τους φόρους για να καλύψει το έλλειμμα που δημιουργήθηκε από την κλοπή του δημόσιου χρήματος από την ίδια την πολιτεία ,μέσα από δεκάδες σκάνδαλα που βγήκαν στο φως της δημοσιότητας αλλά δεν ίδρωσε το αυτάκι κανενός , αφού ακόμα και η δικαιοσύνη στη χώρα είναι τυφλή.

Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στο πλιάτσικο που ακολούθησε το οποίο πολλοί χρέωσαν εξ ολοκλήρου στους μετανάστες, δείχνοντας για άλλη μια φορά το πόσο ρατσιστική είναι η χώρα μας .Βέβαια κανένας από αυτούς δε σκέφτηκε πως έξω από αυτά τα καταστήματα που πουλούν τσάντες 2 και 3 χιλιάδες ευρώ υπάρχουν άστεγοι που ζητιανεύουν για λίγα ξιλά ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν. Ποιος είναι άραγε το πραγματικό θύμα;

Συνεπώς υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί που έχουν πολύ μεγαλύτερη ευθύνη από τους φυσικούς και επιτέλους κάποια στιγμή πρέπει να βρεθούν προ των ευθηνών τους. Όχι άλλα κλειστά στόματα, ας δούμε επιτέλους το δάσος και ας αφήσουμε στην άκρη το δέντρο. Και θα κλείσω με μια φράση του Κάστρο «μια επανάσταση είναι μια μάχη μέχρις εσχάτων μεταξύ του μέλλοντος και του παρελθόντος» αρκεί να βρούμε το σωστό τρόπο για να αντιδράσουμε.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Το βράδυ του Σαββάτου 6 Δεκέμβρη δύο ειδικοί φρουροί, κρατικοί δολοφόνοι (όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια) περιπολούσαν σε κεντρικό δρόμο τον εξαρχείων όταν ήρθαν σε διαπληκτισμό με τον κόσμο, που βρισκότανε στην περιοχή. Αμέσως ο αστυνομικός έβγαλε το όπλο του και πυροβόλισε εν ψυχρώ ένα παιδι 15 χρονων, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, ο οποίος μεταφέρθηκε νεκρός στον ευαγγελισμό. Αμέσως μετά το κέντρο της Αθήνας κατακλύστηκε από αστυνομικούς και κλούβες, ενώ ο κόσμος συγκεντρώθηκε στον Ευαγγελισμό όπου απώθησε την είσοδο των αστυνομικών μέσα στο νοσοκομείο. Λίγο αργότερα τα ΜΑΤ έκαναν επίθεση στην πλατεία Εξαρχείων και στους γύρω δρόμους που είναι γεμάτοι με οδοφράγματα και αρχίζουν να γίνονται συγκρούσεις.

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΟΜΠΑΜΑ

Η πολυσυζητημένη αλλά και αναμενόμενη εκλογή Ομπάμα στην ηγεσία των ΗΠΑ τελικά έγινε. Έγινε μέσα από ποσοστά ρεκόρ και τελικά οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένων συζήτηση σε όλο τον κόσμο. Ακούσαμε και διαβάσαμε πολλά, ο παροξυσμός όμως δεν θα πρέπει να μας επηρεάζει, ιδίως όταν το πυροτέχνημα έσβησε. Αναγνωρίζω ότι προφανώς μόλις βλέπεις ένα νέγρο (αν και ο Ομπάμα είναι μιγάς) υποψήφιο για το Λευκό Οίκο, είναι κάτι το πρωτόγνωρο, ιδίως όταν μιλάμε για μια χώρα την οποία μαστίζουν οι φυλετικές ανισότητες και ο ρατσισμός. Όμως, δεν μπορούμε να σταματάμε να βλέπουμε πίσω από τις μάσκες και τα προσωπεία.
Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι ο κόσμος δεν έχει έρθει ανάποδα. Πρέπει να δούμε ότι οι μικροί νέγροι στα γκέτο των μεγάλων πόλεων δε θα σταματήσουν να οργανώνονται σε συμμορίες. Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι η φτώχεια, η δυστυχία, τα κοινωνικά προβλήματα δεν θα επιλυθούν για τους καταπιεζόμενους αμερικανούς πολίτες, επειδή εξελέγη ένας αφροαμερικανός πρόεδρος. Ιδίως όταν σε επίπεδο κοινωνικής πολιτικής στήριξε σε απόλυτο βαθμό τις επιλογές Μπους, από τη θέση του Γερουσιαστή. Αυτό το οποιό εκφράζει σαν φυσιογνωμία, είναι η ψευδαίσθηση ότι ο κάθε Αμερικανός μπορεί να φτάσει στο Λευκό Οικό αρκεί να δουλέψει σκληρά. Αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που επιλέχθηκε για το συγκεκριμένο πόστο. Από πολίτικης πλευράς ωστόσο, δεν θα πρέπει να υπάρξουν αυταπάτες ότι η ζωή μας αλλάζει, η ανθρωπότητα γυρίζει σελίδα και πάει λέγοντας.
Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, επίσης ο προσανατολισμός και οι στόχοι παραμένουν οι ίδιοι. Η κυριαρχία της αμερικανικής υπερδύναμης στον πλανήτη. Η απόλυτη κυριαρχία των αμερικάνικων μεγάλων επιχειρήσεων στις αγορές του πλανήτη. Και τα σχέδια για αποχώρηση από το Ιράκ δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν. Γιατί είναι σχέδια μεταφοράς της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ σε άλλες γωνιές του πλανήτη. Η απληστία τους και η ασυδοσία δε σταματάει, δεν μπορεί να σταματήσει απο μόνη της. Το μόνο φρένο μπορεί να είναι οι αγώνες για αυτοδιάθεση των λαών. Φάνηκε και στην Παλαιστίνη πιο είναι το πρόσωπο του Ομπάμα, οπού η μόνη του τοποθέτηση ήταν στις αρχές, ότι έχουν δίκιο οι Ισραηλινοί που αρχίζουν επιχειρήσεις. Αυτό από μόνο του αρκεί.