Στις 6 Δεκεμβρίου στην περιοχή των Εξαρχείων ένας ειδικός φρουρός εκτέλεσε εν ψυχρώ ένα 15χρονο απλό πολίτη. Το αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας ήταν μια μαζική αντίδραση από τον απλό κόσμο, ανεξαρτήτως κοινωνικής ομάδας. Αυτή η αντίδραση παρουσιάστηκε με δύο διαφορετικές μορφές ,είτε με ειρηνικές διαδηλώσεις, είτε με έναν πιο βίαιο τρόπο (συμπλοκές με ματ, καταστροφές καταστημάτων , κ.λπ) από τους επονομαζόμενους κουκουλοφόρους. Στην πρώτη περίπτωση δεν υπάρχει τίποτα προς περαιτέρω ανάλυση , αφού πρόκειται για μια υγιείς και αναμενόμενη αντίδραση που κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος επικροτεί. Αντίθετα στη δεύτερη περίπτωση, που αντίστοιχα κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος κατακρίνει, έχει ενδιαφέρον (είναι επιτακτική ανάγκη για εμένα) να προσπαθήσουμε να βρούμε από που πηγάζει αυτή η τυφλή βία και για πιο λόγο αυτοί οι άνθρωποι αποφάσισαν να αντιδράσουν με αυτό τον τρόπο.
Κατ ’αρχήν μέσα από τη συνεχή προβολή του θέματος από τα ΜΜΕ όλοι διαπιστώσαμε πως υπήρξε μια πρωτοφανής συμμετοχή-συσπείρωση του κόσμου ο οποίος βγήκε στο δρόμο με αφορμή αυτήν τη δολοφονία για να φωνάξει και να αντιδράσει στη γενικότερη κρίση που υπάρχει στη κοινωνία. Αντίστοιχα όμως πρωτοφανή ήταν και η συμμετοχή στα επεισόδια από τους κουκουλοφόρους. Στην Ελλάδα δυστυχώς κουκουλοφόροι πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, παρόλα αυτά επειδή δεν είναι δυνατόν μέσα σε μια μέρα όλη η χώρα να γέμισε κουκουλοφόρους γίνετε εύκολα αντιληπτό πως αυτή τη φορά δεν ήταν απλά οι γνωστοί – άγνωστοι που βρήκαν την ευκαιρία να τα σπάσουν και δεν την άφησαν να πάει χαμένη. Άρα υπάρχουν άνθρωποι που κάτι τους ώθησε να συμμετέχουν στα επεισόδια για πρώτη φορά.
Ο κυριότερος λόγος είναι η οργή, που συσσωρεύεται μέσα στους νέους από πολύ μικρή ηλικία. Ένα σύστημα που σου κλείνει τις πόρτες και εσύ βλέπεις τα όνειρα σου να καταρρέουν και τις ελπίδες σου για μια αξιοπρεπή και αυτόνομη ζωή να αποδεικνύονται φρούδες. Σπουδάζεις για να καταλήξεις στη καλύτερη των περιπτώσεων ανασφάλιστος, με μια δουλειά των 600 ευρώ, που δεν είναι αρκετή όχι για να ¨ζήσεις¨ αλλά για να επιβιώσεις. Όλα αυτά αν καταφέρεις να τελειώσεις τη σχολή σου καθώς ακόμα και στα πανεπιστήμια παιδιά που δεν έχουν την οικονομική υποστήριξη από τους γονείς τους, δεν έχουν και τις ίδιες πιθανότητες αποφοίτησης αφού θα είναι αναγκασμένοι να αγοράζουν τα βιβλία μόνοι, να δουλεύουν για τα προσωπικά τους έξοδα και παρόλα αυτά να παρακολουθούν τα μαθήματα και να βρίσκουν χρόνο να διαβάσουν. Με άλλα λόγια μια ζωή με χλωμό παρόν και μαύρο μέλλον.
Βέβαια όλα αυτά αν καταφέρεις να μπεις σε κάποια σχολή , γιατί υπάρχουν και άλλα παιδιά που δεν πέτυχαν στις εξετάσεις και αντιμετωπίζονται ως μαύρα πρόβατα σε μια άκρως ρατσιστική κοινωνία, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους δείξει ότι δεν έχουν θέση σε αυτή. Άνεργοι ή με μια δουλειά που δεν αρκεί, αναγκασμένοι να ζουν με τους γονείς τους και καταδικασμένοι να μη μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν δικαίωμα σε μια φυσιολογική ζωή, αφού κανείς δε τους ακούει.
Σε σύγκρουση με όλα τα παραπάνω, υπάρχει ένα κράτος που μειώνει συνεχώς τις δαπάνες για την παιδεία, μειώνει συντάξεις, αρνείται επιδόματα και αυξάνει τους φόρους για να καλύψει το έλλειμμα που δημιουργήθηκε από την κλοπή του δημόσιου χρήματος από την ίδια την πολιτεία ,μέσα από δεκάδες σκάνδαλα που βγήκαν στο φως της δημοσιότητας αλλά δεν ίδρωσε το αυτάκι κανενός , αφού ακόμα και η δικαιοσύνη στη χώρα είναι τυφλή.
Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στο πλιάτσικο που ακολούθησε το οποίο πολλοί χρέωσαν εξ ολοκλήρου στους μετανάστες, δείχνοντας για άλλη μια φορά το πόσο ρατσιστική είναι η χώρα μας .Βέβαια κανένας από αυτούς δε σκέφτηκε πως έξω από αυτά τα καταστήματα που πουλούν τσάντες 2 και 3 χιλιάδες ευρώ υπάρχουν άστεγοι που ζητιανεύουν για λίγα ξιλά ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν. Ποιος είναι άραγε το πραγματικό θύμα;
Συνεπώς υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί που έχουν πολύ μεγαλύτερη ευθύνη από τους φυσικούς και επιτέλους κάποια στιγμή πρέπει να βρεθούν προ των ευθηνών τους. Όχι άλλα κλειστά στόματα, ας δούμε επιτέλους το δάσος και ας αφήσουμε στην άκρη το δέντρο. Και θα κλείσω με μια φράση του Κάστρο «μια επανάσταση είναι μια μάχη μέχρις εσχάτων μεταξύ του μέλλοντος και του παρελθόντος» αρκεί να βρούμε το σωστό τρόπο για να αντιδράσουμε.
Κατ ’αρχήν μέσα από τη συνεχή προβολή του θέματος από τα ΜΜΕ όλοι διαπιστώσαμε πως υπήρξε μια πρωτοφανής συμμετοχή-συσπείρωση του κόσμου ο οποίος βγήκε στο δρόμο με αφορμή αυτήν τη δολοφονία για να φωνάξει και να αντιδράσει στη γενικότερη κρίση που υπάρχει στη κοινωνία. Αντίστοιχα όμως πρωτοφανή ήταν και η συμμετοχή στα επεισόδια από τους κουκουλοφόρους. Στην Ελλάδα δυστυχώς κουκουλοφόροι πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, παρόλα αυτά επειδή δεν είναι δυνατόν μέσα σε μια μέρα όλη η χώρα να γέμισε κουκουλοφόρους γίνετε εύκολα αντιληπτό πως αυτή τη φορά δεν ήταν απλά οι γνωστοί – άγνωστοι που βρήκαν την ευκαιρία να τα σπάσουν και δεν την άφησαν να πάει χαμένη. Άρα υπάρχουν άνθρωποι που κάτι τους ώθησε να συμμετέχουν στα επεισόδια για πρώτη φορά.
Ο κυριότερος λόγος είναι η οργή, που συσσωρεύεται μέσα στους νέους από πολύ μικρή ηλικία. Ένα σύστημα που σου κλείνει τις πόρτες και εσύ βλέπεις τα όνειρα σου να καταρρέουν και τις ελπίδες σου για μια αξιοπρεπή και αυτόνομη ζωή να αποδεικνύονται φρούδες. Σπουδάζεις για να καταλήξεις στη καλύτερη των περιπτώσεων ανασφάλιστος, με μια δουλειά των 600 ευρώ, που δεν είναι αρκετή όχι για να ¨ζήσεις¨ αλλά για να επιβιώσεις. Όλα αυτά αν καταφέρεις να τελειώσεις τη σχολή σου καθώς ακόμα και στα πανεπιστήμια παιδιά που δεν έχουν την οικονομική υποστήριξη από τους γονείς τους, δεν έχουν και τις ίδιες πιθανότητες αποφοίτησης αφού θα είναι αναγκασμένοι να αγοράζουν τα βιβλία μόνοι, να δουλεύουν για τα προσωπικά τους έξοδα και παρόλα αυτά να παρακολουθούν τα μαθήματα και να βρίσκουν χρόνο να διαβάσουν. Με άλλα λόγια μια ζωή με χλωμό παρόν και μαύρο μέλλον.
Βέβαια όλα αυτά αν καταφέρεις να μπεις σε κάποια σχολή , γιατί υπάρχουν και άλλα παιδιά που δεν πέτυχαν στις εξετάσεις και αντιμετωπίζονται ως μαύρα πρόβατα σε μια άκρως ρατσιστική κοινωνία, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους δείξει ότι δεν έχουν θέση σε αυτή. Άνεργοι ή με μια δουλειά που δεν αρκεί, αναγκασμένοι να ζουν με τους γονείς τους και καταδικασμένοι να μη μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν δικαίωμα σε μια φυσιολογική ζωή, αφού κανείς δε τους ακούει.
Σε σύγκρουση με όλα τα παραπάνω, υπάρχει ένα κράτος που μειώνει συνεχώς τις δαπάνες για την παιδεία, μειώνει συντάξεις, αρνείται επιδόματα και αυξάνει τους φόρους για να καλύψει το έλλειμμα που δημιουργήθηκε από την κλοπή του δημόσιου χρήματος από την ίδια την πολιτεία ,μέσα από δεκάδες σκάνδαλα που βγήκαν στο φως της δημοσιότητας αλλά δεν ίδρωσε το αυτάκι κανενός , αφού ακόμα και η δικαιοσύνη στη χώρα είναι τυφλή.
Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στο πλιάτσικο που ακολούθησε το οποίο πολλοί χρέωσαν εξ ολοκλήρου στους μετανάστες, δείχνοντας για άλλη μια φορά το πόσο ρατσιστική είναι η χώρα μας .Βέβαια κανένας από αυτούς δε σκέφτηκε πως έξω από αυτά τα καταστήματα που πουλούν τσάντες 2 και 3 χιλιάδες ευρώ υπάρχουν άστεγοι που ζητιανεύουν για λίγα ξιλά ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν. Ποιος είναι άραγε το πραγματικό θύμα;
Συνεπώς υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί που έχουν πολύ μεγαλύτερη ευθύνη από τους φυσικούς και επιτέλους κάποια στιγμή πρέπει να βρεθούν προ των ευθηνών τους. Όχι άλλα κλειστά στόματα, ας δούμε επιτέλους το δάσος και ας αφήσουμε στην άκρη το δέντρο. Και θα κλείσω με μια φράση του Κάστρο «μια επανάσταση είναι μια μάχη μέχρις εσχάτων μεταξύ του μέλλοντος και του παρελθόντος» αρκεί να βρούμε το σωστό τρόπο για να αντιδράσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου